Dwingend

Ik reageer niet zo goed op dwingend. Sterker nog, het maakt me laaiend.

Als je mijn Twitterfeed gelezen hebt van 12 aug. jl. zul je gemerkt hebben dat mijn laatste uitbarsting een reactie was op het voorstel van Pia Dijkstra (D66) om een ADR (Actieve Donor-Registratie)-systeem in te voeren.

Via een Tweet van @Guido Weijers die een tweet van @Pieter Klok retweette, kwam ik op dit artikel waarin staat: “D66 dient volgende week een initiatiefwet in waardoor iedere burger verplicht moet beslissen wel of geen donor te worden. Wie die keuze niet doorgeeft, wordt automatisch als donor geregistreerd.
Een voorstel wat zowel Guido als Pieter met ‘Amen!’ ontvingen.

Maar ik ging door het lint.
Wel g$%#^$&*# hier en gunter; zijn ze nu helemaal van de p** ger**!

Nu 2 dagen later zijn de emoties dusdanig afgenomen dat ik mezelf de vraag kan stellen: “Maar waarom raakt mij dit eigenlijk zo?”
Want ik sta al in het systeem. Code 2: “Nee, ik geef geen toestemming.”

Dat heb ik, nu ik er beter over nadenk, gedaan omdat ik zeker wilde maken dat er niet in mij gesneden wordt als ik eenmaal dood ben.
Ik vind het helemaal prima als mensen zichzelf wel willen weggeven als het eenmaal zover is.  Maar ik niet; ik ben van mij en mij alleen.
En ik vind ook dat dat het uitgangspunt moet zijn in een land wat ‘vrijheid’ hoog in het vaandel heeft.
Ik geloof dat ik daarom zo woest ben; dat Pia en consorten werkelijk opereren alsof “het lichaam van de burger de staat toebehoort”.

Arthur van Leeuwen brengt mijn gevoelens in een artikel op Elsevier.nl goed onder woorden.

Gelukkig heb ik volgens Arthur de Grondwet nog: “Het krachtigste tegenargument staat in artikel 11 van de Grondwet: ‘Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op onaantastbaarheid van zijn lichaam.'”

Even verder de diepte induikend ontdek ik een artikel van de Hartstichting van 25 maart 2011 waarin staat “Al geruime tijd staat € 33 miljoen op de begroting gereserveerd voor invoering van ADR.”

Denkt ze nu werkelijk dat die € 33 miljoen (!!) uitgeven (aan o.a. iedereen wéér 2 brieven en al die mensen die ‘het systeem’ moeten aanvullen) we de hoogst haalbare keuze maken?
Ik betreur nu al dat papier alweer.

En geef ik dan niet om die 150 mensen per jaar? Ben ik dan ‘zo hard’?
Ja, blijkbaar wel.
Natuurlijk is het op het persoonlijke niveau ondragelijk verdrietig als je kind/familielid/vriend(in) overlijdt omdat er geen orgaan beschikbaar is.
Maar mag je daarmee een hele samenleving verplicht belasten?

En dan hebben we het nog niet over het praktische van het geheel.
Want heel eerlijk, mijn grootste woede is eigenlijk angst. (Is het dat niet altijd?)
De angst dat, gezien de historie van bureaucratische systemen, het hele systeem gewoon niet werkt en we dus mensen als orgaanwarenhuizen gaan behandelen.

Ik zie het voor me: ik kom het ziekenhuis in wat net op dat moment op generatoren draait omdat de stroom is uitgevallen. Ik ben net overleden en wat nu? “We kunnen het helaas niet nakijken dus we gaan er maar vanuit dat ze donor is.”

NEEEEEEEEEE!

En wil ik dan alleen maar klagen; schreeuwen ‘ik ben tegen’?
Nee.
Dus mijn voorstel is dat we in Nederland een laagje dieper gaan kijken.
Kunnen we, in plaats van steeds meer wetten te maken, eens onderzoeken waaróm we steeds meer willen afdwingen?
Persoonlijk denk ik dat dat is omdat we de tijd niet meer nemen om inspirerend te zijn.
Waarom lukt het de orgaanwereld niet om die extra 150 levens te redden door duidelijk te maken hoe belangrijk het is? Kan iemand even een werkelijk inspirerend verhaal houden? En je kunt dat heel makkelijk testen tegenwoordig; als het binnen 24 uur viral is, weet je dat je goed zit.

En is er al nagedacht over ál die mensen die helemaal niets met bureacratie kunnen (dementen, verstandelijk beperkten, etc.)?
Die gaan we dus ook gewoon maar inzetten in de orgaaneconomie?

Ik was al aan het overwegen om te emigreren.
Deze actie van politiek Nederland maakt dat er weer een extra kruisje staat bij ‘waarom wél’.

terug naar boven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *