Einde van een tijdperk

Zojuist heb ik mijn abonnement op de Oprah-nieuwsbrief opgezegd. Vanaf het begin (1986) tot het einde (2011) heb ik haar Oprah Winfrey Show gezien. Elke dag. Óf ‘live’ of opgenomen. Een geweldige vrouw met een prachtige ontwikkeling.
Logo_Oprah
Maar sinds dat ze niet meer op TV is, is steeds meer van haar output reclame voor de dingen die ze verkoopt. En got, wat begin ik een hekel te krijgen aan al die reclame. Het lijkt soms alsof de wereld er alleen nog van samen hangt.

Het begon eigenlijk al bij het moment dat ik TV-programma’s ging opnemen zodat ik door de reclame’s heen kon spoelen. Toen (jaren later) viel het me op dat je bij Facebook soms gewoon bijna moet zoeken naar de berichten van je vrienden tussen alle reclame. Óf direct van de adverteerders, óf van wat je vrienden nu weer geliked hebben zodat ze (denken) dat ze iets kunnen winnen. Daarna viel ’t me op dat, sinds ik studeer aan de OU, ik bij elke Google-search een banner krijg hoe leuk het is om aan de OU te studeren. Ja, duh, dat weet ik al, ik doe ’t toch?

Vervolgens kreeg ik gisteren een ‘tip’ van Twitter om iemand te volgen die z’n Twitterprofiel gebruikt om aan te prijzen wat hij allemaal doet (in de PR/reclamewereld), en hoe gewéldig hij en zijn vrienden het doen en implicerende dat je eigenlijk pas iets betekent als je er ook bij hoort. En wat is zijn titel?
‘Certified Recognition Professional’.
Wat?
‘Certified Recognition Professional’.
Hahaha.
Er is dus nu ook echt een titel voor het principe van ‘als jij mij erkent, dan erken ik jou, en dan zijn we beiden dús erkend’ (en dan betekenen we allebei écht iets). Ofzoiets.

Een prachtig (leeg) voorbeeld van wat zich zowel in de spirituele als in de ‘echte’ wereld al een tijdje afspeelt.
Volgers die goeroes erkennen, die op hun beurt weer volgers erkennen zodat die zichzelf ook goeroe kunnen noemen.
Endorsements-LinkedIn
En in de ‘echte’ wereld, als ik jou erken (‘onderschrijf’ (endorse)) op LinkedIn, en jij erkent (onderschrijft) mij dan zijn we beiden erkend.
En dan betekenen we wat.
I guess.

Op een manier is het dus vandaag voor mij het einde van een tijdperk waarin ik (Oprah) volgde, en hoop ik op het einde van een tijdperk waarin we onszelf alleen nog maar denken te kunnen (en moeten) verkopen door (ever-repeating) reclame.

1 comment for “Einde van een tijdperk

  1. Karina
    17 oktober 2013 at 09:14

    Ik heb mijn zakelijke FB-pagina verwijderd. Ik ga mijn persoonlijke gekte alleen nog maar etaleren op mijn blog. Reclameloos. De moeite die we doen om gehoord te worden is treurig en het past niet bij iedereen. Het is met opdrachtgevers net als met het zoeken naar de ware liefde: ik wil mijzelf niet schreeuwend verkopen op datingsites, ik wil gevonden worden. Dat betekent wel dat ik aanwezig moet zijn waar ik het beste naar voren kom en dat is AFB: Away From Keyboard. In het echte leven dus. Netwerken. Handjes schudden. Luisteren. Kaartjes uitwisselen. Lekker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *