VrouwZijn

Vorige week kwam ik voor het eerst weer op Venwoude.
Na 5,5 jaar weg te zijn geweest, en daarvoor 4 jaar zeer intensieve ontwikkeling aldaar, was het een fijn weerzien én een nieuwe ontmoeting.

Ik kwam daar omdat ik onder alle weerstand de afgelopen jaren kon voelen dat Venwoude mij het niveau, de kwaliteit en de bedding kon bieden die ik nodig voel voor mijn ontwikkeling.
En specifiek eerst in contact met de vrouwen.
Want hoe sterk het verlangen naar ontwikkeling ook, de opgedane pijn van eerdere momenten was ook nog voelbaar.
Maar inmiddels won dus het verlangen en in de bedding van vrouwen voelde het veilig genoeg om de schaduwen in de ogen te kijken.

Initiatie VrouwZijn: 4 Dagen afwisseling in zachtheid, confrontatie, rusten, kijken, voelen en grenzen verkennen.
In de bedding van 7 vrouwen die mij voorgingen en een nieuw level in zichzelf aanboorden en 11 ‘lotgenoten’ die ook kwamen zoeken.

En wat een schatten zijn er ontdekt.

Al tijdens de 4 dagen kon ik mijn kern weer voelen. En hoe kwetsbaar en verborgen ze was onder alle automatische mechanismen uit mijn verre en recente verleden.
En heb ik (opnieuw) leren aanschouwen i.p.v. me direct laten meevoeren door het afschermen of het overschreeuwen.

En vanmorgen in de bus. Met alle weerstand van ‘weer aan het werk moeten’ zien dat ik, naarmate er meer mensen de bus in kwamen ik eigenlijk bij alle vrouwen alleen maar interesse had. “Wat een prachtige kleur lippenstift had ze gekozen vanmorgen.” “Waar was zij naar op weg met al die tassen?” “Hoe mooi combineerde zij haar lijn- en cirkelkwaliteiten in haar outfit.” En hoe mooi hoe 1 jonge Moslima direct opstond voor een oudere vrouw uit haar cultuur; het respect wat daaruit sprak. Prachtig.
Eén voor één leek het me leuk een gesprekje met haar te hebben.

En hoe bewust ik me werd dat ik nog geen week eerder in diezelfde bus had gezeten en mijn gedachten alleen maar bezig waren met “Wat een dikke kont heb jij.” “Wat een afgedankte jas heb jij aan.” “Wat een domme praat komt er uit jouw mond.”
Ik schaam mij nu ik het opschrijf. Een bedenk me dan weer in zachtheid dat het logisch is dat ik die gedachten heb door de cultuur waarin ik opgroeide. Dus dat mezelf nu op dezelfde wijze afstraffen niet het antwoord is.
Dat ik het nu naast elkaar kan aanschouwen en zelf kan kiezen wat ik tot mij neem of wat ik tot expressie breng.

Vervolgens ben ik mijn dag in gegaan. Een dag-lange conferentie met mensen van alle rangen, standen, achtergronden en sexen.

En hoe confronterend te zien dat ik niet beter weet (wist) dan met andere vrouwen in competitie te zijn/gaan.
En dan vandaag gedurende de dag te zien hoe ik ook kan kiezen om andere vrouwen hoog te hebben; ze te ondersteunen in hun activiteiten zonder het direct ‘beter’ te willen doen/zijn.

En om nu te achteraf te zien dat dat niet elke keer gelukt is vandaag. Hoe ik vrouwen (en mannen) vrij snel in hokjes doe en ze daarmee ‘afschrijf/wegzet’.
En dan te voelen dat dat is waar ik nu ben en dat er niets weg hoeft.
Zucht. Adem. Lucht. Ruimte.

En weer terug naar de kern. Rust.

Met dank aan bovengenoemde vrouwen uit de training, de vrouwen in de bus, de vrouwen door de dag, de vrouwen in mijn leven, de vrouwen in de wereld.
En de mannen. Want ook zonder hun ont-wikkelings-werk is mijn ont-wikkeling niet mogelijk.
Ik voel grote dankbaarheid.
Ook naar mezelf. Dat ‘ze’ het toch gewonnen heeft van de gedachten en de mechanismes.

En hoe heerlijk weer te genieten van moeder natuur.
Hiervoor wist ik met mijn hoofd dat ik eens wat meer zou moeten genieten van die pracht.
Vandaag kon ik het weer in mijn wezen voelen.
Klaprozen, boterbloemen, margrietjes, groen, groen, groen.

Bloemen

Lieve vrouwen. Enjoy.

Post navigation

2 comments for “VrouwZijn

  1. Marianne
    1 juli 2016 at 15:46

    Prachtig Nanette! It’s a pleasure to be one of the ‘eleven’.

  2. Miriam
    2 oktober 2016 at 22:23

    Ja erg mooi,mooi dat je zelf kan kiezen om het zo te zien….door onze cultuur is het vaak zien/zeggen wat niet goed/mooi of anders kan,maar iets kan gewoon goed,mooi zijn juist omdat iets anders is en bij die iemand past…het positieve zien van dingen en mensen…
    Sommige vinden dat naief,of te goed van vertrouwen of dat je dan een softie bent….nou heerlijk toch,die softere kijk op het leven,altijd een positieve reden bedenken voor iemand zn gedrag (terwijl ik echt niet alles goedkeur)maar als we allemaal wat bewuster maar vooral positiever zouden kijken,of voelen of accepteren…dan is alles toch veel peace-voller,zinvoller….ja dat is denk ik ook de essentie van heel het leven…om bij die kern te komen,jezelf tijd en rust te gunnen om juist die aspecten te zien….afkraken en oordelen schijnt ‘makkelijker’ te zijn….want dat wordt volop gehanteert,etiketjes plakken,in hokjes duwen….maar kijk je echt,echt naar de mens,natuur,bedoelingen…ik denk dat menigeen nog blij verrast zal zijn dat er nog zoveel moois is,je moet alleen wat beter kijken….vooral met je hart!
    Liefs Miriam.?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *