Jezelf worden

Mijn moeder lacht zich een kriek om mijn generatie, want ja, hoezo ´Jezelf worden´? Ben je dat niet al dan?
En geef haar eens ongelijk.

En toch ben ik zo lang ik me kan herinneren op zoek.
Ik heb daarvoor in de laatste 20 jaar tienduizenden euro’s uitgegeven (waarvan je een compleet verslag kan lezen in mijn nog te verschijnen boek).

En ben ik nu mezelf?
Tuurlijk. Achteraf gezien altijd al geweest.
Maar nu meer een soort versie 20.2.

En ik blijf geïnteresseerd in het pad; ook het pad wat anderen hierin afleggen.
En zo kwam ik bij een artikel van Anne Lamott op Oprah.com
“How to find out who you really are.”

En hoe heeft zij het gedaan (zichzelf geworden)?

De eerste ontdekking is dan dat we eigenlijk niet nog iets moeten aanleren, maar vooral een paar dingen mogen afleren.
“How do we relieve ourselves of the false fronts of people-pleasing and affectation, the obsessive need for power and security, the backpack of old pain, and the psychic Spanx that keeps us smaller and contained?

En dan is ’t niet een pad met rechte lijn. Maar “mess, failure, mistakes, disappointments, and extensive reading; limbo, indecision, setbacks, addiction, public embarrassment, and endless conversations with my best women friends”.

Oftewel in mijn geval, veel proberen, veel vallen, soms direct opstaan, maar soms ook omhoog kruipend, denkend dat ik er niet uitkom en ineens blijk ik eruit te zijn. Om er net zo goed een half jaar later weer in te kletteren. Of eigenlijk, te constateren dat ik erin gekletterd ben.

Maar goed, “You have to make mistakes to find out who you aren’t. You take the action, and the insight follows: You don’t think your way into becoming yourself.”

Gelukkig.
Maar ook lastig, want dat betekent dus eigenlijk dat het altijd alleen maar achteraf te bezien is, en lastig te bepalen wat de volgende stap dan moet zijn.

Voor Anne was het “a full stop”. “I had to stop living unconsciously, as if I had all the time in the world. The love and good and the wild and the peace and creation that are you will reveal themselves, but it is harder when they have to catch up to you in roadrunner mode. So one day I did stop. I began consciously to break the rules I learned in childhood: I wasted more time, as a radical act. I stared off into space more, into the middle distance, like a cat. This is when I have my best ideas, my deepest insights.”

In mijn geval ben ik steeds meer vrijheid gaan zoeken in mijn leven. Steeds minder (betaald) werken en in plaats daarvan leren het met minder te doen.
Op dit moment werk ik een paar uur in de week betaald en gaat veel van mijn tijd op aan het huishouden (ik begrijp nog steeds niet goed waarom dat, als je samenwoont zoveel meer tijd & energie in beslag neemt).
Ik ga dat wel gestructureerder aanpakken waardoor ik steeds meer tijd over hou om te lezen etc.
Maar lastiger dan het praktische vind ik de stem in mijn hoofd die zegt dat ik niet zo lui moet zijn.

“Every single day I try to figure out something I no longer agree to do.”
Anne zegt humorvol in haar artikel hoe geen enkele vrouw boven de 40 nog iemand zou moeten helpen verhuizen. Je hebt tegen die tijd al genoeg verhuisd en geholpen.
Ik hoef van mezelf dat soort ‘mannen’-werk ook niet meer. Onder de liefhebbende begeleiding van mijn verloofde heb ik geleerd dat ik geen zwaar werk meer hoef te doen. Juist vanmiddag kwamen mensen grindtegels ophalen die we over hebben nu we de achtertuin hebben aangepakt, en ik heb ze lekker zelf kunnen laten sjouwen. Ik kan er niet bij blijven, maar ik kan nu wel weglopen.
Dus dat loopt wel, alhoewel ik nu bedenk dat dat wellicht nog wel sneller/verder mag. Ik ben benieuwd naar mijn lijstje van dingen die ik de komende tijd niet meer hoef.

Maar dan stap 2.
“And, secondly, you are probably going to have to deal with whatever fugitive anger still needs to be examined—it may not look like anger; it may look like compulsive dieting or bingeing or exercising or shopping. But you must find a path and a person to help you deal with that anger. It will not be a Hallmark card. It is not the yellow brick road, with lovely trees on both sides, constant sunshine, birdsong, friends. It is going to be unbelievably hard some days—like the rawness of birth, all that blood and those fluids and shouting horrible terrible things—but then there will be that wonderful child right in the middle. And that wonderful child is you, with your exact mind and butt and thighs and goofy greatness.”

Oh, crap.
En ik dacht dat ik daar na die 20 jaar nu wel genoeg van had gedaan.

Maar als ik eerlijk ben zit ik daar nog middenin.
Ik ben nog steeds erg ‘angry’ over mijn laatste poging tot persoonlijke ontwikkeling; een jaar lang in een woongroep gewoond met ‘intensieve begeleiding’. Hoe dat allemaal is gegaan en afgelopen ben ik aan het beschrijven voor het boek.
Maar ik ben na al die jaren ook nog steeds niet af van ‘fout’ eten en ‘goed’ eten; een rugzak die ik al sinds mijn 15e ronddraag en die ook nog eens vol zit met bagage van generaties terug.

Maar Anne heeft ook een belofte: “Dealing with your rage and grief will give you life. That is both the good news and the bad news”.
“The self that is revealed when dealing with your anger blows through all the calcification in your soul’s pipes. The self that is reflected in the love of your very best friends’ eyes. The self that is revealed in divine feminine energy, your own, Bette Midler’s, Hillary Clinton’s, Tina Fey’s, Michelle Obama’s, Mary Oliver’s. I mean, you can see that they are divine, right? Well, you are, too. I absolutely promise. I hope you have gotten sufficiently tired of hitting the snooze button; I know that what you need or need to activate in yourself will appear; I pray that your awakening comes with ease and grace, and stamina when the going gets hard. To love yourself as you are is a miracle, and to seek yourself is to have found yourself, for now. And now is all we have.”

Klinkt goed. En voor een type A-persoonlijkheid als ik is het nu juist de truc om níet hard aan ’t werk te gaan met ‘loslaten’.
En verdriet ‘verwerken’.

Maar wat ik hieruit leer is dat, of niets doen luieren is of juist verlichtend zit allemaal in mijn hoofd.
Dus vanaf vandaag is mijn luiheid verlichting en ga ik die wereld eens wat verder uitbouwen.

[wordt vervolgd]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *