Onzichtbaar

Vandaag keek ik de laatst uitgezonden aflevering van Parenthood (Seizoen 4, aflevering 4).
Een laatste uurtje in een marathon van afleveringen (57 in de laatste 5 dagen).

Ik ben nog ernstig aan het broeden op waarom deze serie mij heeft getrokken in een obsessief (tot in de auto toe) opslurpen van al de verhaallijnen.

Het heeft denkt ik veel uit te staan met al het familiedrama van 2 broers & 2 zussen (met ouders & aanhang) waar ikzelf jarenlang (en nog) naar heb verlangd maar wat niet mijn leven was.

Maar wat me vandaag het meeste greep was een stukje vandaag tussen 2 ‘getraumatiseerde’ oorlogsveteranen; eentje uit Vietnam, en eentje uit Afghanistan.
Zeek, de oudste (Vietnam; vader van bovengenoemd familiegroep) spreekt met Ryan over terugkomen van een oorlog en hoe nu verder.


Ryan: “Being back has been kinda weird.”

Zeek: “Well, it takes a while to feel normal again.”

R: “How long?”

Z: “How long?? I don’t know; I don’t remember exactly.”

R: “I just feel like I could handle it better if I knew it wasn’t gonna be forever.”

Z: “Well, I know that when I went to Vietnam I was a kid and when I got back I didn’t know who the hell I was. I sure as hell wasn’t normal if you know what I mean.”

R: “That’s what’s scaring the hell out of me.”

Z: “But you give it time and you become something different, something new.
I don’t know, maybe it started for me when I got back.
At the airport there were all these protesters and signs.
There was a lot of hate and I never forgot that so ….
You guys came back and it is different, people are proud of you.”

R: “I don’t know about that. I mean, at least people saw you.
At least people acknowledged that you were a part of this thing, this life altering thing.
And for us, I just feel like sometimes we’re invisible.”


En niet dat ik gediend heb in een oorlog, maar ik herken het terugkomen in een maatschappij van een ‘life-altering experience’ in een maatschappij die ‘gewoon’ is doorgegaan.

Ik ben nu 2 jaar ‘terug’ en langzaam maar zeker ben ik vrijwel geheel ‘invisible’ geworden.
Volledig terug geworpen op de zeer verwarrende vraag ‘en hoe nu verder’?

En dan vind ik 2 jaar natuurlijk al veel te lang.
En vind ik dat ik allang weer ‘normaal’ had moeten zijn.

Maar misschien is ’t wel wat Zeek zegt.
“But you give it time and you become something different, something new.”

Maar hoeveel tijd dan nog?

1 comment for “Onzichtbaar

  1. Jeltine
    9 oktober 2012 at 19:57

    Leven met het ‘niet weten’ is levenskunst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *