The Artist´s Way

Op 4 september ben ik verder gaan lezen in The Artist’s Way van Julia Cameron. The subtitel is ´Creativity as a Spiritual Practice´.
En hoe sterk ik aan de ene kant kan voelen dat dat waar is en goed voor me zou kunnen zijn, mijn lichaam reageert nog steeds (na 2 jaar) met walging en weerstand.

Ik heb me destijds een jaar lang ondergedompeld in ´spiritual practice´ en ben er zwaar allergisch uitgekomen.

Maar wat een spagaat.
Want ik kan ook voelen hoe creativiteit (en daarmee spiritualiteit) het enige pad nog is wat mij enige vervulling kan gaan geven.

Eén van de eerste bevestigingen (die ik nu kan terug halen) was een opmerking van Sandra Alderden (zie ook Voorafgaand).
Zij zei iets deze zomer over ‘spiritualiteit is het enige wat nog over is om in te (kunnen) groeien’. Ik heb ’t niet goed onthouden (zie bovengenoemde allergische reactie), maar het is blijkbaar wel blijven hangen.

Want toen zag ik een (SuperSoulSunday-)interview van Oprah met Rainn Wilson.

Oprah & Rainn WilsonEn een van de dingen die hij zegt (vanuit zijn geloof) is “the making of art is no different than prayer”.
“There is no difference between lifting up a paint brush and touching it to a canvas, and bowing your head in a church.”

 
Oftewel, creativiteit en spiritualiteit zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

En, lo and behold, The Artis’s Way begint over creativiteit als een spirituele oefening.

Dus ik kan voelen dat ik ‘eraan moet’ om verder te komen.
En dat is ook waar deze blog (en het boek-in-wording) voor is.
Maar tjonge, wat een pad.

Hoe groot de weerstand is realiseerde ik me toen ik vandaag weer ging zitten om te schrijven.
Want de helft van deze post schreef ik op 5 september, en pas vandaag kom ik ertoe om het af te schrijven.

Bij deze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *