De draak met de 7 koppen

Sam droomt.
Haar gesnurk wordt luider en haar pootjes bewegen alsof ze iets achterna zit.
Of achterna gezeten wordt.
Aan het gekreun te horen is het achterna gezeten wordt.

Míjn hart gaat er zelfs harder van kloppen.
Alsof we samen op pad zijn. Op de vlucht.
We rennen en strompelen want door zo’n bos is het niet makkelijk voortbewegen.
Af en toe zijn we uit het vizier van wat ons achterna zit, maar dan klinkt er weer van allerlei gerommel en geschreeuw achter ons.
We kunnen nog niet helemaal ontcijferen wat er nu geroepen wordt; we zijn nl. druk met het hazenpad kiezen.
Maar waarom we dat nu aan het doen zijn is nog onduidelijk.
Alsof ik halverwege in Sam’s droom ben meegetrokken maar ik het begin van het verhaal mis.
Niet een eerste keer.

Wat zou het kunnen zijn?
En waar zijn we naar op weg? Is dit wel een goede vluchtroute.
We stoppen en halen even adem. Ons beider harten kloppen zo hard dat we elkaar nauwelijks kunnen verstaan.
Sam wil door; zij vermoedt, of is het alleen hoopt, dat er licht is aan het einde van dit verhaal.
Of in ieder geval veiligheid en rust.

Ze probeert me duidelijk te maken dat ze hier eerder was. Dat dit pad leidt naar een tempel. Ik hoor haar zeggen ‘voor Schrijvers’ maar dat hoor ik vast verkeerd. Een Schrijvers-tempel. Wat zou dat dan moeten zijn.
En alsof ik niet al inspiratie genoeg heb. Maar goed. Ik ga het zien. Ze bedoelt vast iets anders.

Dus we rennen en strompelen voort.
Sam pakt af en toe een boom mee om snel te kijken of de achtervolgers ons inhalen maar op nog geen enkel moment geeft ze aan dat het lijkt alsof de achtervolging is gestaakt.
Dus we rennen en strompelen voort.
Toch hoop ik dat we gauw ergens zijn. Want dit ouderwordende lijf heeft hier eigenlijk niet meer zo’n zin in. En trouwens, het is háár droom, niet de mijne. Wat doe ik überhaupt hier?

En ineens zijn we er.
Zo lijkt het.
Want het pad houdt op.
Maar wat ze er niet bij had verteld is dat
… het pad dat toegang geeft tot de Schrijvers-tempel eindigde met een draak met 7 koppen.

Niet direct bedreigend, dat voelde ik wel.
Maar 7 koppen niettemin.

Wat blijkt, de draak had 7 koppen omdat het heel veel, ja écht héél veel moet onthouden en kunnen gebruiken.
Hij stond daar nl. om te zorgen dat alle schoonheid die in de tempel was niet besmet zou worden.
“Niet besmet zou worden”, dacht ik nog. Hoe dat dan?

Maar veel tijd om het te contempleren had ik niet want onze achtervolger had ons ingehaald dus we moesten iets. Weg.
Die draak had ons nog niets aangedaan, maar veel tijd om in te schatten of ie ons kon helpen of niet had ik niet gehad.

Dus we vluchten achter een bosje, een beetje achter de draak.
Dat had ie niet gezien want zijn aandacht was inmiddels ook getrokken door onze schreeuwende achtervolger.

Dus adem inhoudend om noch draak noch achtervolger te alarmeren over onze schuilplek vroegen we ons erg af wat er nu zou gebeuren.

De achtervolger kwam dichter en dichterbij de draak.
Hij minderde vaart maar leek niet geschrokken van de draak.
Hm. Vreemd.

En toen kwam het verhaal eruit.
Werd mij duidelijk dat ik helemaal gevallen was voor Sam’s versie van deze droom. Dat we achterna gezeten werden.
Want dat was niet zo.
Deze schreeuwende, wild met zijn armen zwaaiende achtervolger was geen achtervolger.
Hij was Schrijver.
Of tenminste, dat vond hij zelf.
Ik begon wat langzamer te ademen en kon wat beter horen en zien.
Ik zag ineens ook in zijn handen geen wapens, maar in de ene hand een notitieboek en in de andere hand een vulpen.
Maar wat wilde hij nou daar dan?

Sam, duidelijk meer bekend dan ik met de Schrijverswereld, kon blijkbaar kop en kont maken van zijn onduidelijke geblaat en fluisterde het mij toe.
Hij wilde toegelaten worden.
Toegelaten tot de tempel.
Want dan pas zou hij een échte Schrijver zijn.

En de draak, die ging over de toelatingen.
Dus hij was aan het juiste adres.

En je zag de draak zich klaar maken voor de evaluatie. Hij nam een moment stilte en mediteerde met 7 koppen tegelijk. Helemaal zen.
Na een minuut of wat opende hij zijn 14 ogen en kon het proces beginnen.
Hij nam het notitieboek in zijn poten en bladerde er razendsnel doorheen.
Dat is natuurlijk wel weer een voordeel van 7 koppen.
En de draak was welwillend, hij was toch wel in de basisveronderstelling ‘hoe meer schrijvers hoe beter’.

Maar de schrijver die voor hem stond was gewapend met… een wel echt heel, héél lelijk stuk schrijven.

Bol van de spelfouten, germanismen, vampierwoorden, barbarismen, jargon, grove scheldwoorden, archaïsmen, storende woordherhalingen, foutieve tautologieën, dubbele ontkenningen, contaminaties, foutieve pleonasmes, congruentiefouten, verwijzingsfouten, verkeerd aansluitende beknopte bijzinnen, losstaande zinsgedeeltes, foutieve samentrekkingen en onthoudingen van symmetrie.
Om maar niet te spreken van de tangconstructies, tussengeschoven bijwoordelijke bijzinnen van voorwaarde, foutieve inversies, niet-bedoelde dubbelzinnigheid, het storende figuurlijk taalgebruik, verkeerd gebruik van de lijdende vorm en de overdrijvingen.

Onleesbaar, dat vond de draak ervan.
En tot zijn grote spijt, kon hij de Schrijver niet toelaten tot de tempel.

De Schrijver was ontroostbaar. Hij had zo erg zijn best gedaan. Schrijver zijn was zijn levensdoel.
Het was het enige dat hij verlangde, het enige wat hem dreef.
Hoe?! Hoe kon hij toch toegelaten worden tot de tempel, smeekte hij de draak.

En de draak, niet onwelwillend tegenover zijn smeekbede zei hem:
“Het zal niet eenvoudig zijn, dus weet waar je aan begint. Maar de enige die jou nog kan helpen is te vinden over de heuvels door de dalen waar het pad eindigt in St. Jean de Duras. Alleen daar is de waarheid te vinden in het volgen van de Mystica Yoeke Nagel. Zij kan je leren Schrijver worden door te leren over het Creatiepentagram. Als je haar cursus let wel, met goed gevolg doorstaat mag je terugkomen en zul je voor altijd opgenomen worden in de Wereld van de Schrijvers.”

De opdracht was:
….. Zij kende iemand die iemand kende en, kortom, door stom toeval en puur geluk werd ik toegelaten tot een eeuwenoud archief.
Dit archief bestaat uit knipsels en vergeelde fragmenten van mythen, historische gebeurtenissen en zelfs voorspellingen die uit de hele wereld bij elkaar zijn ‘verzameld’ door een rijke Amerikaanse zakenman met een obsessieve passie voor verhalen.
Toen mijn ogen wat aan het donker gewend waren bladerde ik heel voorzichtig door de stofmappen met teksten. Er bleek zelfs een hele map te liggen met teksten in het Nederlands!
Eentje trok mijn aandacht in het bijzonder.
Een afgescheurd, broos stukje papier met waarop stond:

… het pad dat toegang gaf tot de Schrijvers-tempel stond een draak met 7 koppen. Maar de schrijver die voor hem stond was gewapend met…

Verder was er niets leesbaar. Is dit een parabel? Een metafoor? Een fragment uit een sprookje? Een samenvatting van een historische gebeurtenis? Een toekomstvoorspelling over jou als schrijver? We kunnen niks uitsluiten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *