Zomer

De temperatuur in de coupé heeft tegen deze tijd tempraturen bereikt waardoor de helft van haar tijdelijke bewoners de ogen niet open houdt en als massaal vergiftigd in een diepe coma lijkt te vallen.

De eerstvolgende halte schudt iedereen wakker en even wordt pijnlijk duidelijk hoeveel lawaai een trein produceert tijdens haar voortschrijdende bewegingen.

De trein wordt hier, als altijd, ontkoppeld en verdeeld in een deel voor thuis en een deel voor Groningen.

De man schuin tegenover haar stapt niet uit en een wonderbaarlijke hoop maakt zich van haar meester. De zekerheid dat zijn bestemming zich binnen de afstand Meppel – Steenwijk – Wolvega – Heerenveen – Leeuwarden bevindt is vastgesteld.
Nu is natuurlijk de vraag of dat een tijdelijke of permanente bestemming is.

Want wat ze jaren later direct kraakhelder zou zien als ‘de typisch foute man’, heeft nu nog een onweerstaanbaar effect op haar.

Uit zijn outfit zou te concluderen zijn dat hij van vakantie terugkomt; of juist op vakantie gaat. Maar het kan ook gewoon zijn beter-dan-zij-op-een-warme-zaterdag-voorbereidde-outfit zijn.

Hun blikken kruizen teveel en te vaak.
Gecombineerd met lachjes om niet al te flirterig te zijn.
En zij voelt in haar weer leven en energie opborrelen.
En nu?

Station Steenwijk.

Het voelt als vakantie. De trein dendert door het Friese landschap vol zon, groen en jong leven.
Elke reiziger probeert op zijn of haar manier te ontsnappen aan de zinderende hitte. Het lijkt een aaneenschakeling van subtropische momenten los van ruimte en tijd.
Hurray for Global Warming.

Het lijntje tussen haar hoofd en hart is al te lang een touwtje vol verdriet. Het wordt tijd dat het langzaam wordt uitgeknepen en gedroogd in de zon. Zichtbaar en duidelijk.

In Meppel gaan er geen mensen uit, maar 2 stappen in. Uit de door haar uitgevoerde scan blijkt dat één een zeur is (terwijl hij daar eigenlijk veel te jong voor is) en de andere aan alcoholist.
Huppelakee, direct afgeschreven.

Ze glimlacht eerst en lacht steeds harder om haar eigen selectiecriteria en haar directheid. Kon ze het zo maar in de praktijk brengen.
Maar ze moet wel oppassen, want een deel van haar gelach is plots onderdeel van het toneelstuk ‘Kijk mij eens leuk zijn!’.

Steenwijk; en hij blijft zitten.
Het voelt nu als een spel waarbij de spanning langzaam maar zeker oploopt. Wordt het Wolvega, Heerenveen, of Leeuwarden?
En volgens haar stelt hij zichzelf dezelfde vraag.

Zou het leuk zijn om hier achter te komen? Of durft ze het te laten voor wat het is?
Haar hoofd gaat als een razende tekeer.
En stiekem steelt ze weer een blik terwijl hij even zijn ogen sluit.
Ze kijkt opzij, en weer even terug, en hun blikken kruizen elkaar. Weer.
Het voelt heerlijk om op deze reis zichzelf opnieuw uit te vinden.

Marijke Bruinsma, schrijfster, entertainer, zelfvertrouwde zachte vrouw met pit.

Wolvega: 2 eruit, 4 erin.
En Jos. Nee, hij is meer een Edwin, blijft weer zitten.
Nu alleen nog Heerenveen of Leeuwarden.

Heerenveen nadert en hij maakt nog geen aanstalten. Het leek alsof hij wat in paniek raakte toen zij haar spullen leek op te bergen.
Hij kijkt haar glimlachend aan terwijl ze nu zeker weten dat ze beide tot het eindpunt meegaan.

En dan?

De trein stroomt leeg en voorbij het raam trekken mensen in gewaden als waren ze in verre buitenlandse oorden en niet in ’s Hollands nuchter Friesland.

Niemand stapt in deze keer.
Maar ja, we zijn dan ook op weg naar het einde van de wereld. De trein gaat zeker niet verder dan Leeuwarden. Dus dit is het. Dit zijn de overblijvers.

Ondertussen heeft ze bedacht hoe ze het aan gaat pakken. Als hij niets doet.
Ze kan het niet laten. Ze wil gewoon geen kans meer laten liggen. Ze gaat hem bedanken voor de inspiratie voor haar boek.
Of in ieder geval verhaal.

Akkrum, station Akkrum. Hoe vaak kun je stoppen tussen Zwolle en Leeuwarden!
Maar gelukkig, ook hier stapt hij niet uit.

Met dat de spanning oploopt peutert ze meer aan haar nagelriemen en gaan de gedachtes snellen. Ook het toneelstuk wordt overdadiger: handen gebaren, gezicht vertrekt tijdens het schrijven. “Containen” had ze van Kees geleerd.
En ze merkt dat ze zijn naam kan schrijven zonder het lijntje te breken.
En zonder tranen.

En ze bedenkt dat dit het lijntje is wat zij 1-op-1 legt op het lijntje van een relatie. En als het lijntje van de relatie dun wordt of verbreekt betekent dat ook dat haar lijntje met zichzelf oplost.

Grou-Jirnsum. Ze wist niet eens dat daar een station wàs, maar goed, the game continues.

Hij kijkt ongeduldig om zich heen, zich duidelijk afvragend waarom we niet doorgaan.
En dan voelt ze zich geroepen iets te zeggen. “Het is de hitte”, zegt ze. En hij hoort haar niet goed.
Ze herhaalt het. “Het is de hitte, daarom wil ie niet verder.” “Misschien”, zegt hij lachend.
Hij gaapt en kijkt haar aan. Ze glimlacht terug.
Wat een reis.

Een pluisje in de lucht, een zwaan in het weiland. De zomer lijkt aangebroken.
En het is pas 28 april.
Hurray for Global Warming.
De schapen liggen er verlamd bij.
Ideaal terrasweer.

Post navigation

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *